„Nie wspominajcie wydarzen minionych, nie roztrzasajcie w mysli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuje rzeczy nowej: pojawia sie wlasnie. Czyz jej nie poznajecie? Otworze tez droge na pustyni, sciezyny na pustkowiu.
Lud ten, który sobie utworzylem, opowiadac bedzie moja chwale.
Lecz ty, Jakubie, nie wzywales Mnie, bo sie Mna znudziles, Izraelu.
Raczej Mi przykrosc zadales twoimi grzechami, wystepkami twoimi Mnie zameczasz. Ja, wlasnie Ja przekreslam twe przestepstwa i nie wspominam twych grzechów”.
Oto slowo Boze.
PSALM RESPONSORYJNY
Ps 41,2–3,4–5.13–14
Refren: Uzdrów mnie, Panie, bo bardzo zgrzeszylem.
Blogoslawiony czlowiek, który mysli o biednym,
ocali go Pan w dniu nieszczescia.
Pan go ustrzeze, zachowa przy zyciu,
uczyni szczesliwym na ziemi
i nie odda w moc jego wrogów.
Pan mu pomoze na lozu bolesci,
podczas choroby poprawi mu poslanie.
Mówie: „O Panie, zmiluj sie nade mna,
uzdrów mnie, bo zgrzeszylem przeciw Tobie!”.
A Ty mnie podtrzymasz dzieki swej prawosci
i na wieki umiescisz przed Twoim obliczem.
Blogoslawiony Pan, Bóg Izraela,
az po wszystkie wieki.
DRUGIE CZYTANIE
Przez Chrystusa wypowiada sie nasze „Amen” Bogu na chwale
Czytanie z Drugiego Listu swietego Pawla Apostola do Koryntian
2 Kor 1,18–22
Bracia:
Bóg mi swiadkiem, ze w tym, co do was mówie, nie ma równoczesnie „tak” i „nie”. Syn Bozy, Chrystus Jezus, Ten, którego glosilem wam ja i Sylwan, i Tymoteusz, nie byl „tak” i „nie”, lecz dokonalo sie w Nim „tak”. Albowiem ile tylko obietnic Bozych, wszystkie sa w Nim „tak”. Dlatego tez przez Niego wypowiada sie nasze „Amen” Bogu na chwale.
Tym zas, który umacnia nas wespól z wami w Chrystusie i który nas namascil, jest Bóg. On tez wycisnal na nas pieczec i zostawil zadatek Ducha w sercach naszych.
Oto slowo Boze.
SPIEW PRZED EWANGELIA
Lk 4,18
Alleluja, alleluja, alleluja
Pan poslal Mnie, abym ubogim niósl dobra nowine,
wiezniom glosil wolnosc.
Alleluja, alleluja, alleluja
EWANGELIA
Syn Czlowieczy ma na ziemi wladze odpuszczania grzechów
Slowa Ewangelii wedlug swietego Marka
Mk 2,1–12
Gdy po pewnym czasie Jezus wrócil do Kafarnaum, poslyszeli, ze jest w domu. Zebralo sie tylu ludzi, ze nawet przed drzwiami nie bylo miejsca, a On glosil im nauke.
Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego nioslo czterech. Nie mogac z powodu tlumu wniesc go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus sie znajdowal, i przez otwór spuscili loze, na którym lezal paralityk. Jezus, widzac ich wiare, rzekl do paralityka: „Synu, odpuszczaja ci sie twoje grzechy”.
A siedzialo tam kilku uczonych w Pismie, którzy mysleli w duszy: „Czemu On tak mówi? On bluzni. Któz moze odpuszczac grzechy, jesli nie Bóg sam jeden?”.
Jezus poznal zaraz w swym duchu, ze tak mysla, i rzekl do nich: „Czemu nurtuja te mysli w waszych sercach? Cóz jest latwiej powiedziec do paralityka: »Odpuszczaja ci sie twoje grzechy«, czy tez powiedziec: »Wstan, wez swoje loze i chodz?«. Otóz, zebyscie wiedzieli, iz Syn Czlowieczy ma na ziemi wladze odpuszczania grzechów – rzekl do paralityka: Mówie ci: Wstan, wez swoje loze i idz do domu!”.
On wstal, wzial zaraz swoje loze i wyszedl na oczach wszystkich. Zdumieli sie wszyscy i wielbili Boga, mówiac: „Jeszcze nigdy nie widzielismy czegos podobnego”.
